เรารู้สึกแย่ง่ะ

เวลาเรียนเราถามใคร ก็ไม่มีใครตอบ

ยกตัวอย่างเช่น "นี่(ชื่อเพื่อน)ข้อนี้มันทำยังไง" ก็เงียบ. . .

                       "ถามอะไรหน่อยสิ คือ..." ก็ไม่มีใครสนใจ. . .

                       "นี่ๆ จะไปไหนกันอ่ะ ครั้งที่1 เงียบ" และพอถามมันครั้งที่2ก็เงียบ พอถามครั้งสุดท้ายก็ทำท่ารำคาญเรามากมาย

ถามหน่อยเถอะ เราผิดไหม? - - ถ้าดูกันตามจริงแล้ว ควรเป็นเราใช่มั้ยที่รำคาญ เหอะๆ

แต่บอกตรงๆเราไม่สนข้อนี้นักหรอก ถ้าหากว่าเราไม่อ่อนภาษา คือเราเรียนนานาชาติไง

มันยากมากๆสำหรับคนที่โง่เกือบทุกวิชาอย่างเรา หากถามว่าทำไมไม่พยายาม คือต้องบอกว่าทำแล้วแต่เราดักดานจริงๆ = =

แล้วแบบ เรานั่งตอนกลางวันไม่มีใครคุยกับเราสักคน ก็พอเข้าใจเพื่อนมันเยอะกลุ่มนึงมี10กว่าคน

แต่แบบทุกคนก็คุยกันนะ เราก็เลยรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวเชื้อโรคอ่ะ บางครั้งนะ เพราะเราไม่มีใครคุยด้วยเลยไง

แต่เราก็ยังไม่สน แหงหละ! แค่เพื่อนไม่คุยไม่ทำให้เราอยู่ไม่ได้หรอก จริงมั้ย?

ใช่ว่าเราไม่มีเพื่อนสนิท เรามีรวมๆแล้ว7-8คนเห็นจะได้ แต่พวกมันดันอยู่คนละโรงเรียนไง = = เซง

เลยทำได้แค่ส่งกำลังใจมาช่วยเรา เหอะๆ ก็ยังนับว่าดีๆ ที่เราไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้คนเดียว -*-

แต่แบบ จะเดินจะทำอะไรบางครั้ง ก็แอบคิดว่าเหงาจัง แต่เราไม่เคยคิดนะว่าอยากให้คนพวกนั้นทำเหมือนเราสำคัญบ้าง

หรืออันที่จริงคิดไปแล้วก็ไม่รู้ = = บอกตามตรง เราไม่เคยคิดว่าคนพวกนั้นเป็นเพื่อนเลยง่ะ

ถ้าไม่ติดว่าเราจำเป็นต้องมีคนที่คุยด้วยบ้าง เพราะทุกคนมักตั้งค่าว่า อย่างน้อยก็ต้องมีกลุ่มไปไหนมาไหน

= = มันเลยทำให้เราลำบากใจนะในบางครั้ง เช่นถ้าเราอยู่คนเดียว ก็มักจะมีคนที่อยู่นอกกลุ่มถามเสมอว่า แล้วเพื่อนหละ?

แล้วคนพวกนั้นมันเป็นผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิงไง พวกผู้หญิงเราว่ามันคุยกันยากนะ= = อึดอัดใจจัง ไม่รู้จะต้องจัดสรรคำพูดยังไง

เราว่าเราไม่ต้องการสำคัญหรอก ถึงเห็นว่าเราไม่มีตัวตน แต่อย่างน้อยก็ควรจะใส่ใจคำถามของเราบ้าง? ถูกมั้ย

เพราะมันเป็นมารยาททางสังคม ซึ่งเราคิดว่าโรงเรียนเราส่วนมากไม่มี -*-

บางครั้ง ก็เอาแต่ใจกับเราอ่ะ แกต้องอย่างนู้นอย่างนี้ ต้องเป็นอย่างนั้น ก็รู้นะว่าเราชอบอะไรที่เงียบๆ

ทีเราถามก็ไม่ยอมตอบ แล้วยังจะมาเอาอะไรอีก พอมีเรื่องจำเป็นต้องพึ่ง ถามหน่อยเถอะ ต้องคิดถึงเราก่อนทุกครั้ง

แมร่ง ทั้งที่เพื่อนสนิทในกลุ่มมันก็มีเยอะแยะ มาสนใจคนไม่สำคัญอย่างเราทำไมว่ะ

ไม่ช่วยก็หาว่าเราไม่ดีอีก ไม่เคยก้มเงาหัวมองดูตัวเองกันบ้างเล้ย ให้ตายสิ! -*- แอบเหนื่อยใจนะ

แล้วเราก็มีฉายาแปลกๆอ่ะ ว่าหลอน ว่าแปลกอะไรอย่างนั้น เนื่องจากเรามักทำตัวแปลกๆ -*-

บอกตรงๆเราว่าเราก็เป็นคนปกตินะ มีแขน มีขา มีหัว และมีลำตัวเหมือนทุกๆคน = =

แค่เราชอบเงียบๆ และชอบเดิน ชอบคุย แบบไม่มองหน้าใคร คือมันติดเป็นนิสัยอ่ะ เพื่อนที่รร.เก่าเราก็ไม่เห็นด่าอะไร

เราแค่อยากถามว่า ทุกคนเอาค่าอะไรมาวัดตัวเราว่าเราแปลกอ่ะ ไม่รู้สิ เราว่าเราเบๆมากๆ แต่คนพวกนั้นอ่ะแปลก

ชอบมาจ้องจับผิดเราอ่ะ ทั้งๆที่เราก็ไม่เคยได้คุยอะไรกันมากมาย วันนึงไม่ถึง5ประโยคด้วยซ้ำ

บางคนเรามองหน้านิดหน่อย เราสายตาสั้นไง ก็ทำยังกับว่าเราอยากมองนัก เอาเราไปเม้าท์กันอีก

เหมือนเราเป็นตัวเอ๋อๆเลยอ่ะ แบบเห้ย มันไม่ใช่นะ ถ้าคุณโตไปแล้วไปทำยังงี้กับคนอื่น มันไม่ถูกไง

เราเคารพผู้อื่นเสมอนะ ไม่ว่าจะลับหลังหรือต่อหน้า เรากล้าพูดได้เลยว่าเราไม่เคยนินทาใคร

มีแต่คนมานินทาให้ฟัง แต่แบบที่เราพิมพ์ในนี้มันเป็นเหมือนระบายมากกว่า เพราะเราไม่เคยพูดให้ใครฟังเลย

แม้แต่เพื่อนสนิท เพราะเรารู้ว่ามันก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี ก็เด็กอ่ะเน่าะ แล้วเพื่อนเราแต่ละคนนี่ นิสัยก็ไม่ได้แตกต่างกันเล้ย

พอๆกันไง เลยคบกันได้ เค้าถึงบอกว่าออร่าเรา มันจะเข้ากับคนที่เป็นเหมือนเรา งี้แสดงว่าออร่าอย่างเค้าก็หายากอ่ะดิ แอบภูมิใจ(หรอ) TT

เซงอ่ะ บางครั้ง เพราะก่อนที่เราจะเข้ามาอยู่รร.นี้ รร.ก่อนก็เป็นยังงี้เหมือนกันเลย เราว่าตอนม.ต้นสนุกสุดแล้ว

เราเบื่อที่จะต้องปรับตัวอ่ะ รู้ป่ะ ตอนเราเข้ามาที่นี่อ่ะ เราก็อยู่กลุ่มนี้แหละ แต่เราโดนแอนตี้ เพราะเราเป็นเด็กใหม่

ที่แบบ มีคนหมั่นไส้เรา เห็นมันว่างั้น แล้วเหตุผลที่คนเป็น10 รุมแอนตี้เรา เหตุผลมันปัญญาอ่อนมากๆ -*-

คือถ้าบอกไปทุกคนต้องแบบ เห้ย เรื่องมันแค่นี้เองนะ บอกกันตรงๆก็ได้ เพราะเราก็เอ๋อๆไง ถ้าไม่ชอบอะไรก็บอกสิ

แต่อยากบอกว่าเราไม่ชอบพวกมันมากกว่ามากๆๆๆๆๆ คนไม่ดีก็ชอบคบกับคนไม่ดี แต่เราเป็นคนดีไง นี่คือสิ่งที่เราปลอบใจตัวเองทุกวัน

ฟังดูเหมือนหลงตัวเองเลย แอบอายแหะ ก็มันเรื่องจริงนี่ แคร์ทำไม! เรามั่นใจ เพราะครอบครัวเราบอกเราเป็นคนดี

เราเชื่ออย่างนั้นเสมอ ถึงอยู่มาได้จนทุกวันนี้ ก็แค่อยากระบายตอนนี้โล่งอกแระ ถึงจะมีเรื่องที่งามหน้ากว่านี้อีก ก็มาเยอะๆเหอะ จัดมาให้หมดเลย

ตอนที่โดนพวกนั้นแอนตี้ เราไม่มีที่จะไปจริงๆ เพื่อนก็ไม่มีสักคน เพราะเราเรียนปรับพื้นฐาน เด็กมีกันแค่ไม่กี่คน

พวกเด็กเกรดก็อยู่ไกล้ไกล - -เซงว่ะเห้ย เราต้องหลบไปอยู่ในที่ลับของเราตอนกลางวัน หน้าหออ่ะ นั่งคนเดียวข้าวก็ไม่ได้กิน

เพราะโต๊ะอาหารมันใหญ่ จะให้นั่งกินคนเดียวก็กะไรอยู่ พอมาคิดถึงตอนนี้แล้ว แม่งเราจะไปแคร์ทำไมว่ะ -*- เชิดเล้ย

แต่ถ้าให้ทำจริงๆ ก็คงไม่กล้าอีก-*- อย่างที่บอก นั่งจริงๆก็มีแต่คนถามเรา เราขออยู่คนเดียวดีกว่า แล้วพวกที่ถามนี่ ก็แบบมาแนวร้ายๆทั้งนั้น - -

ตอนนั้นก็โดนรุมแกล้งสารพัดเลย แต่สุดท้ายก็เชิญให้มาอยู่กลุ่มเดิมอีก เหอะๆ ก็เลยกลับไป จะว่าเชิญก็ไม่ถูก เราเองเมื่อมีโอกาสก็ต้องเสียบ - - ยังดีกว่าอยู่คนเดียวว่ะ(เลว)

ความสัมพันธ์ก็ไม่เหมือนเดิมอ่ะ แต่เราว่าถึงยังไง เราก็ไม่เหมือนเดิมอยู่แล้ว เพราะเราน่าเบื่อมากไง

ไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมเราถึงได้ไม่มีเสน่ห์ดึงดูดเพื่อนๆบ้างเลย ศัตรูนี่ดึงดูดดีจัง - - เหะๆ

 

แต่ต่อจากนี้- - พอกันที ไม่พูด ก็ไม่ต้องพูด แค่ทำให้มันเต็มที่ก็พอแล้วใช่ป่ะ ? ^O^ สู้โว้ยยยยยยย แมร่งจัดมา หนักๆกว่านี้มีอีกม้ายยยย(บ้าไปแล้ว = =)

 

 

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet